\section*{چکیده}
امروزه کمتر حوزه‌ای است که با نقشه و اطلاعات مکانی سر و کار نداشته باشد. دامنه‌ی وسیعی از فعالیت‌های دولتی، خصوصی و حتی شخصی در سطح کشور، متکی به اطلاعات مکانی است. اطلاعات مکانی یکی از مهمترین و حساس‌ترین عوامل تصمیم‌گیری، به خصوص تصمیم‌گیری‌های اجتماعی، اقتصادی و سیاسی در زندگی امروزه است. تأمین بسیاری از نیازها، اهداف و فعالیت‌های سازمان‌های مختلف، زمانی امکان‌پذیر است که دسترسی به داده‌های مکانیِ مناسب و یکپارچه، میسر باشد.
این موضوع، به‌خصوص در برنامه‌ریزی‌های کلان بسیار حائز اهمیت است. مدیریت بحران،مدیریت منابع، بهداشت و درمان، برنامه‌ریزی اجتماعی، حمل ونقل، زمين‌شناسی، مطالعات زيست‌محيطی، منابع آب و آبخيزداری، کشاورزی، جنگلداری، تعليم و تربيت، کاربردهای شهری، تجارت، صنعت، سازمان‌ها و غیره، حوزه‌هایی هستند که امروزه با پیشرفت فناوری‌های رایانه‌ای، استفاده از داده‌های مکانی در آن‌ها نمود بیشتری پیدا کرده است. 
بنابراین، وجود جریانی از اطلاعات مناسب، وگردش آن در بین تولیدکنندگان و کاربران اطلاعات مکانی از اهمیتی خاص برخوردار است که جز با ایجاد پایگاه داده‌های مکانی در کشور توسط یک متولی رسمی امکان‌پذیر نیست. در همین راستا، بند "ه" از ماده 49 برنامه پنجم توسعه، معاونت فناوری اطلاعات را نسبت به ایجاد زیرساخت ملی داده های مکانی (NSDI) در سطوح ملی تا محلی و تدوین معیارها و ضوابط تولید و انتشار آنها ملزم کرده است. تبصره ذیل این ماده نیز، کلیه دستگاه‌ها را مکلف می‌کند تا اطلاعات پایه ای مکانی خود را تولید و بر اساس دستورالعملی که توسط معاونت، تدوین و ابلاغ خواهد شد، بر روی NSDI قرار دهند.