\documentclass[openany,12pt,a4paper]{book}
\usepackage{amsmath,amssymb,amsthm}
\usepackage{dblfnote}

\usepackage{zref-perpage}
\zmakeperpage{footnote}

\usepackage[top=30mm, bottom=30mm, left=25mm, right=25mm]{geometry}
\usepackage{xepersian}
\settextfont[Scale=1]{Yas}
\setdigitfont[Scale=1]{Yas}
\setlatintextfont{Times New Roman}
\LTRdfnmakecol
\renewcommand{\baselinestretch}{1.3}
\renewcommand\footnoterule{\vspace*{0.3cm}\noindent\hrule width 5cm\vspace*{0.3cm}}
\begin{document}
 در قرن شانزدهم و هفدهم نتایج ضعیفی توسط پیشکسوتانی همچون کاوالیری\LTRfootnote{Cavalieri}، توری‌سلی\LTRfootnote{Toricelli}، روبروال\LTRfootnote{Roberval}، فرمت\LTRfootnote{Fermat}، پاسکال\LTRfootnote{Pascal} و والیس\LTRfootnote{Wallis} کشف شده بود. 
 \newpage
 در قرن هفدهم، روش طاقت فرسا بتدریح تبدیل به روشی شد که امروزه به عنوان \emph{حساب انتگرال} 
 \RTLfootnote{
 این رشته را در زبان انگلیسی calculus می‌خوانند. واژه «کلکول» اصلاً از زبان یونانی آمده و به معنای ریگ و قلوه سنگ است. نام این رشته یادگار دورانی است که یونانیان با چیدن ریگ بر زمین مفاهیمی در حساب و هندسه را نمایش می‌دادند. در گذشته در فارسی به این رشته «حساب جامعه و فاضله»، «جبر» و نیز «حساب دیفرانسیل و انتگرال» گفته می‌شد. در سال‌های اخیر واژه «حسابان» به‌کار می‌رود که اشاره به دو شاخه فرعی این رشته دارد.
 }
 شناخته شده است، روشی قانونمند برای محاسبه مساحت و حجم شکلهای خمیده.
\end{document}